Tam nad Wisłą w dolinie, siedziała dziewczyna ,
była piękna jak różany kwiat !
Maki i róże zbierała sobie
Wiła wianki i rzucała je do falującej wody ,
Wiła wianki i rzucała je do wody.

Noc Kupały – jej chrześcijańska odmiana to Noc Świętojańska pełna ognia, wody, wróżb i opowieści o niezwykłym kwiecie paproci, która od wieków pobudza wyobraźnię, także Polaków i Polonię rozsianą po świecie. Święto przesilenie letniego w religii Słowian, w późniejszym okresie zaadaptowanego na drodze inkulturacji przez chrześcijaństwo i powiązanego z postacią świętego Jana Chrzciciela. Jedno z najstarszych świąt w kulturze polskiej celebrowane do dziś, mające początek w przedchrześcijańskiej Polsce.

Jedno z głównych świąt ludowych, w tradycji ludowej pierwotnie obchodzone było w terminie przesilenia, czyli 21 czerwca . Z Nocą Kupały związany jest szereg czynności i obrzędów, takich jak zbieranie ziół i kwiatów i ozdabianie nimi ludzi, zwierząt i domów, wchodzenie do wody, kąpanie się, oblewanie wodą, posyłanie wianków na wodzie, rozpalanie ognisk, tańce, śpiewy, skoki przez ogień, polowanie na czarownice i odstraszanie ich. Wierzono także, że tego dnia słońce oddaje się igraszkom i dzieją się inne cuda natury. Świętowanie odbywa się zazwyczaj w pobliżu wody, na wzgórzach. Uczestniczą w nim zarówno młodzi, także starzy mężczyźni, kobiety.

Panny na wydaniu puszczały na wodę uplecione ze świeżych kwiatów i ziół wianki. Wyłowienie przez kawalera wianka wróżyło szybkie zamążpójście, jeśli wianek utonął panna nie miała szans na męża. Ze świętem najkrótszej nocy związana jest również legenda o zakwitaniu paproci.

Wianki na Noc Kupały to tradycyjny słowiański symbol przesilenia letniego. Wyplatane z 7 lub 12 ziół i kwiatów (m.in. rumianku, bylicy i paproci), panny puszczały je na wodę wraz z zapaloną świecą. Wróżyło to szybkie zamążpójście i szczęście w miłość

Jeśli wianek spłonął lub utonął, oznaczać to mogło staropanieństwo lub chorobę, jeśli odpłynął daleko przez nikogo nie wyłowiony, dziewczyna miała jeszcze poczekać na zamążpójście. Jeśli natomiast jakiś kawaler wyłowił wianek dziewczyny, to on właśnie miał stać się w przyszłości jej mężem.

W Noc Kupały wybierano „narzeczonych” i przeprowadzono ceremonie zaślubin: przeskakiwano przez ogień trzymając się za ręce, wymieniano się wiankami (symbol panieństwa), szukano kwiatu paproci i kąpano się w porannej rosie.

Członkowie Zjednoczenia Polaków w Berlinie od dwóch lat ożywiają tradycje w klimacie Nocy Świętojańskiej, inspirowane dawnymi rytuałami pełne emocji i niezwykłej atmosfery. Ten najbardziej magiczny dzień pełne zmysłowości, jak: plecenia wianków z kwiatów i ziół, opowieści o dawnych zwyczajach i legendarnym kwiecie paproci, wspólnym świętowaniu przy polskim karaoke. W programie znalazły się słowiańskie śpiewy, tańce i konkursy. Było głośno i radośnie, żywiołowa atmosfera roznosiła się po całym obiekcie Huzur – siedzibie cotygodniowych spotkań Zjednoczenia Polaków w Berlinie.

Poniżej fotorelacja

Komentarze

komentarzy